Home  -> Nieuws Leeg plaatje
Er was eens..
 

Er was eens een gevangenispastor, voor het gemak zal ik hem Johan noemen. Johan gaat naar zijn werk in de gevangenis met het idee en met de hoop dat zijn werk er toe doet.

 

Elke dag is een verrassing, omdat hij nooit precies wet wat hij die dag zal gaan doen. Altijd is het maar de vraag of er ‘verzoekbriefjes’ op hem liggen te wachten. En zo ja, wat mensen dan precies van hem willen. Oh ja, ook zonder die briefjes is er genoeg te doen. Hij vult zijn tijd met rondlopen over de verschillende afdelingen en de vraag beantwoorden ‘Alles goed?’. Want dat is zo’n vraag die in de bajes ontelbaar vaak gesteld wordt. Ja met Johan gaat alles goed. Maar Johan is vooral geïnteresseerd in hoe het met de vraagsteller gaat. Vaak blijft dat bij een vluchtige ontmoeting en soms leidt dat tot een afspraak voor een verhelderend gesprek.

De verzoekbriefjes gaan vaak om de vraag of iemand naar de kerk mag of om een verzoek voor een Bijbel of een rozenkrans. Een enkele keer om kleren of een postzegel. Ieder briefje wordt met evenveel aandacht behandeld. Een verzoek om naar de kerk te gaan leidt vaak tot een mooi gesprek rond de vraag wat iemand hoopt te vinden in die kerk en of iemand ‘buiten’ ook naar de kerk gaat. Meestal niet… Maar Johan weet ook dat ‘binnen’ naar de kerk gaan iets anders betekent dan ‘buiten’ naar de kerk gaan. Johan is realist genoeg om te weten dat zijn schapen binnen de muren, buiten veelal loslopende wolven zijn die zich vooral met andere zaken bezighouden. Maar binnen de muren is de wekelijkse gang naar de kerk een moment van rust en bezinning. Van even op adem komen en aan de dierbaren denken. Vaak genoeg ziet hij grote kerels een traan wegvegen als zij bij het Mariabeeld een kaarsje aansteken. Van velen weet hij het levensverhaal van anderen kan hij het alleen maar vermoeden. Maar dat er ‘iets’ gebeurt tijdens zo’n kerkdienst daarvan is hij overtuigd. Indrukwekkend is altijd het moment waarop er gebeden wordt en hij zo’n 40 koppen naar beneden ziet gaan en je een speld kunt horen vallen. Dat zijn de momenten waarop God bijna tastbaar aanwezig is in de bajeskerk.

Het rondbrengen van Bijbels en rozenkransen zijn ook van die moment waarin geloof aan de oppervlakte kan komen. Iedereen kan krijgen wat hij vraagt, maar Johan wil wel weten waarom iemand er om vraagt en wat hij er mee wilt doen. Natuurlijk weet Johan dat geen hond de complete rozenkrans bidt, maar het is toch prachtig om bij zo’n ‘kralenketting’ zoals ze het vaak noemen een gebed uit te spreken en van de mannen te horen ‘dat ze kippenvel hebben gekregen’! Dan gebeurt er iets, dan is de  heilige Geest aanwezig! Dan mogen de mannen voelen dat ze mens zijn en meer dan hun delict. Het is toch prachtig om hen later met zo’n rozenkrans om hun nek rond te zien lopen!

Daarnaast zijn de wekelijkse gespreksgroepen een moment om over het dagelijks leven en over alle zorgen te praten. En een enkele keer over geloof.  In de beperkte veiligheid van zo’n groep mogen mannen klagen oer alles wat ze ondervinden. Maar altijd zal Johan proberen zo’n gesprek af te ronden met iets positiefs. Want met alleen maar klagen kom je ook niet verder.

Dat is wat Johan zo bijzonder vindt aan zijn werk. Hij hoeft helemaal niets…. Behalve er te zijn. Er hoeven geen doelen behaald te worden en geen rapporten geschreven te worden. En als hij het zelf niet meer weet, wat vaak genoeg gebeurt, dan kun je in gebed samen met de gedetineerde je vragen en je angsten bij God neerleggen. Want die luistert altijd!

Ja, ja, die Johan, hij blijft stug doorgaan. Ook al ziet hij tot zijn verdriet sommige mannen voor de 2e of zelfs een 3e of 4e keer terugkomen. Omdat ze het deze keer toch weer niet gered hebben in de buitenwereld. En ook deze keer zijn ze weer welkom in de bajeskerk en in de gespreksgroep. Want Johan houdt hoop. Hoop dat het de volgende keer wel zal lukken om een ander leven  op te bouwen. Omdat Johan er vast van overtuigd is dat in ieder mens een kern van goedheid aanwezig is. En dat ieder mens er echt op heeft om die kern tot volle ontwikkeling te laten komen.

Er was eens een gevangenispastor. Ontelbare deuren hebben hij en zijn collega’s al open gemaakt en gesloten, Bijbels uitgedeeld en rozenkransen gezegend. En dat zullen ze wel blijven doen. Omdat mensen behoefte hebben aan houvast aan een luisterend oor. Behoefte aan een bakkie koffie, een gebed en een goed gesprek met het ‘grondpersoneel ‘van Onze Lieve Heer.

Johan Bosboom. Bilthoven, 30 september 2018.

terug

Dinsdag 19 november 2019  


Zoeken


Lijn










© 2011 - Dienst Geestelijke Verzorging (Dienst Justitiële Inrichtingen, Ministerie van Veiligheid en Justitie)
      Disclaimer