Home  -> Nieuws Leeg plaatje
de pelgrimsgroep
 

In mijn woonplaats sprak een goede kennis mij op straat aan.  “Ik heb laatst extra aan jou gedacht en aan jouw speciale werk”, zei zij. Ik keek haar verbaast aan. 

‘Ja, wij waren vanuit de pelgrimsgroep  met een paar mensen van justitie op stap. En dat heeft veel indruk op ons gemaakt!’. Ik fronde mijn voorhoofd, niet begrijpend. En toen vertelde zij het hele verhaal.

 

Toen, zo’n half jaar eerder had een geestelijk verzorger van een van de Nederlandse TBS instellingen contact gezocht met  de gemeente waartoe zij behoort.  De geestelijk verzorger was een kleine pelgrimstocht aan het voorbereiden, met mensen van zijn inrichting die verlofstatus habben. De vraag was of de oecumenische pelgrimsgroep hen wilden ontvangen, voor een maaltijd en een eenvoudige gebedsdienst, voordat het groepje verder zou trekken. De leden van de pelgrimsgroep aarzelden eerst bij de voorstelling wie hun gasten zouden zijn. Maar uiteindelijk werd het groepje wandelaars en begeleiders gastvrij ontvangen. Het kennismaken ging nog wat stroef. Maar samen eten, zingen en bidden had de vreemdheid helpen overbruggen. De wandelaars en de leden van de pelgrimsgroep hadden toen afscheid genomen met de afspraak  dat de pelgrimsgroep ook een keer bij de TBSers op bezoek zouden komen…

En dát bezoek had daarna plaatsgevonden.  De wandelaars van de plaatselijke kerk en de wandelaars uit de  TBSinstelling hadden elkaar ergens ‘buiten’ ontmoet.  Men  wandelde een aantal kilometers samen op,  kwam in gesprek met elkaar,  werd samen moe, en werd sámen verwacht in de TBS kliniek, voor een maaltijd en een gebedsdienst.

De kennis die het mij vertelde was nu, enkele weken later, nog onder de indruk.  “We konden gewoon met elkaar praten. Ik was eerst  net zo terughoudend als de vrouw met wie ik opliep.”  De kerkleden durfden pas achteraf toe te geven hoe spannend zij de ontmoeting met de mensen uit de TBS kliniek hadden gevonden. Maar het was ze op alleszins meegevallen. “ Wat zij ook gedaan hebben, het zijn mensen als jij en ik,” zei mijn zegsvrouw, en ze bloosde toen ze haar eigen vooroordelen beschreef.

De dominee had na het bezoek nog een mailtje geschreven naar de pelgrimsgroep. Een van de wandelaars uit de kliniek had na afloop gezegd “Voor het eerst sinds lang geleden heb ik me  weer een  gewoon mens gevoeld”.

Door het verhaal van mijn kennis realiseerde ik me aan de ene kant opnieuw hoe waardevol het is als vrijwilligers de justitiele inrichtingen binnenkomen. Maar de ontmoeting van tussen (ex-) gedetineerden of ter beschikking gestelden en betrokken medemensen ‘ buiten’ is uiteindelijk nog belangrijker voor de toekomst van een ieder. 

Marianne Schulte Kemna , PI Zwolle   

terug

Zondag 19 augustus 2018  


Zoeken


Lijn










© 2011 - Dienst Geestelijke Verzorging (Dienst Justitiële Inrichtingen, Ministerie van Veiligheid en Justitie)
      Disclaimer