Home  -> Nieuws Leeg plaatje
Geloven en twijfelen
   

Vraag aan een willekeurige persoon waarin hij gelooft en je krijgt een uniek antwoord. De antwoorden zijn in woorden verschillend, maar zelfs als ze hetzelfde zijn, zit daarachter nog een geheel eigen belevingswereld en dus heel andere betekenissen.

Wat is geloven? Waar geloof je in? Waarom, en hoe? Op dergelijke vragen antwoord ik meestal heel spontaan, intuïtief en onvoorspelbaar. Ik kan mezelf verrassen, maar ik ben eerst mens, dan pas pastor. Ook ik kan me soms wat onzeker voelen en teruggrijpen op een standaard antwoord. Zoiets komt niet echt aan bij anderen en ook niet bij mijzelf. Wat klets je nou, denk ik dan, geloof je dit echt zelf? De kans is groot dat ik dan bij een goede verstaander door de mand val.

Beter is het spontaan te antwoorden, kome wat komt. Ook als dat betekent ‘ik twijfel’ of ‘ik weet het niet’, en zit ik soms te hakkelen en te stotteren. Ik hoor dan mezelf praten, hoe ik woorden uitspreek, hoe ze uitvliegen en een nieuwe werkelijkheid scheppen, nieuwe inzichten, verrassende wendingen. En de gedetineerde zorgt op dezelfde wijze voor bijzondere momenten.

 

Enige tijd geleden had ik de herfstblues. Ik vroeg me af: ‘doe ik het goed?’ en ‘wat doe ik eigenlijk?’. Ik twijfelde sterk, zag het donker in en draaide in mijn gedachten koppig rondjes. Om daaruit te breken vroeg ik aan enkele jongeren in de jeugdinrichting: ‘Wat denk jij dat ik doe?’. Ze hebben het hart op de tong dus ik kon mijn borst nat maken.

 

De antwoorden waren spontaan en raak: ‘Je maakt het wat lichter’, ‘Ik kan alleen met jou zo vertrouwelijk praten’, ‘Ik voel me opgelucht na een gesprek’, ‘ik vind het gezellig bij jou’, ‘Ik ben even van cel af’. De mooiste vond ik ‘Je brengt mensen op andere gedachten’. De eenvoud en directheid hun antwoorden maakte dat het lichter werd in mij en ik zaken weer frisser en helder kon gaan zien.

 

Ik vind het erg belangrijk om steeds weer te beseffen dat wij onze relatie samen vormgeven. Dat het goed is om regelmatig van een afstandje naar mezelf te kijken, door hun ogen. Ook ik heb reflectie nodig, kritiek, verheldering. Een voorwaarde is dat ik mezelf open en kwetsbaar durf op te stellen. Erkennen dat er gaten zitten in mijn ervaring, kennis en vaardigheden. Dat ik voor mezelf soms een raadsel ben. Dat anderen mij iets te melden hebben waar ik van kan groeien.

 

Ik kan daarom tegen ‘mijn’ gedetineerden zeggen: ‘Ik kan voor jou betekenisvol zijn, omdat jij het ook voor mij bent. Ik heb jouw eigen wijsheid nodig om zelf wijsheid te kunnen brengen naar anderen.’ Zo heeft twijfelen me gebracht naar geloven. Maar vraag me nu niet waar ik precies in geloof, want dan ga ik weer twijfelen.

 

Stijn Oosterling , Justitiepastor

terug

Woensdag 21 november 2018  


Zoeken


Lijn










© 2011 - Dienst Geestelijke Verzorging (Dienst Justitiële Inrichtingen, Ministerie van Veiligheid en Justitie)
      Disclaimer