Home  -> Nieuws Leeg plaatje
Het grondpersoneel van Onze Lieve Heer…..
 

In de parochie waar ik voorheen werkte, noemde mijn priestercollega ons altijd het ‘grondpersoneel van Onze Lieve Heer’. Zo voelde ik me op Eerste Paasdag een paar jaar geleden in het bijzonder.

 

Tussen de kerkdiensten op Eerste Paasdag kwam het dienstdoend afdelingshoofd langs om te vragen of iemand van de Geestelijke Verzorging misschien contact heeft met Istvan?  Deze man zat sinds enige dagen is de Isoleercel vanwege een honger- en dorststaking. En het afdelingshoofd vroeg zich af of een van ons ‘even bij deze man langs kon gaan’ (Lees; “kunnen jullie hem niet overreden om weer te gaan eten en drinken”). Tussen de beide kerkdienst door had ik wel even tijd en ik maakte een afspraak met het personeel op de Iso-afdeling om langs te komen.

Ik trof een man van middelbare leeftijd aan in de isoleercel, op een matras. Ik stelde me voor als pastor en zei dat ik even langs kwam om met hem te praten en vraag of hij dat goed vond. “Ja hoor, geen probleem” zei hij met een behoorlijk zwakke stem. Ik begreep dat hij al 2 dagen niet meer gegeten of gedronken had.  Het was geen ‘traditionele’ hongerstaker, want die willen altijd iets bereiken met hun hongerstaking. Maar deze man was  compleet wanhopig over wat hij had gedaan, en daarmee zijn vrouw en kinderen had aangedaan dat hij ze nooit meer onder ogen zou durven komen. Hij was het niet meer waard om nog te leven en zij hoefden zich niet meer om hem te bekommeren. Volstrekt wanhopig was hij; het leven bood hem geen enkel perspectief meer! Vandaar dat hij niet meer hoefde te eten of te drinken. Ik zat op de grond, naast zijn matras, en we spraken wat met elkaar en ik hoorde van hem dat hij een vrouw en 3 kinderen had, die hij sinds zijn arrestatie niet meer had gesproken of gezien (ik had geen idee waarvan hij werd verdacht). Ik vertelde hem dat het die dag Pasen was en we net een Paasviering achter de rug hadden, en die middag nog een volgende. Hij glimlachde flauwtjes want hij had geen idee dat er in de gevangenis ook een kerk was (hij was net 5 dagen binnen). Op mijn vraag of hij gelovig was, kwam er een ontwijkend antwoord dat hij wel christelijk was opgevoed, maar er nu niets meer aan deed. … Hij vertelde nog wat over zijn kinderen en hoezeer hij zich schaamde over wat er gebeurd was en hoe erg dat wel niet voor zijn kinderen moest zijn (later hoorde ik van hem dat het ‘iets met drugssmokkel was’) en dat ze het hem wel nooit zouden vergeven wat hij zijn vrouw en gezin had aangedaan! Toen ik hem vroeg of hij zijn kinderen zou kunnen vergeven als ze zoiets gedaan zouden hebben, antwoordde hij direkt;  ‘Ja, natuurlijk’.’  Of hij dan geen tweede kans verdiende van zijn vrouw en kinderen? Vroeg ik hem’ . Het blijft lang stil…. Hij durfde het eigenlijk niet te hopen.

Ik vertelde hem, dat volgens mij ieder mens recht heeft op een tweede kans. En in ieder geval bij God; we vieren tenslotte niet voor niets ieder jaar Pasen; het feest dat Jezus door God door de dood heen gehaald is en een nieuw leven mag beginnen. “Dat geldt dan toch ook voor ons mensen? Een tweede kans krijgen en een nieuw begin maken?”

Omdat de 2e kerkdienst zou beginne, rondde ik ons gesprek af met de vroeg of ik voor hem mocht bidden. Dat mocht. Toen ik bad om kracht en sterkte en om geloof dat iedere mens een 2e kans verdient, gleden de tranen over zijn wangen……  Ik nam afscheid en zei dat ik na Pasen nog wel weer langs zou komen. Hij bedankte me met gebroken stem.

Toen ik het afdelingshoofd informeerde dat ik Istvan bezocht had, was de eerste vraag; “En gaat hij nu weer eten en drinken?”  Ik vertelde dat ik geen idee had en dat we het daar niet over hadden gehad! Wel dat ik deze man geen hongerstaker vond, maar ‘gewoon een wanhopig mens’. (Ik zie het ook niet als mijn taak om in zo’n eerste contact iemand te overtuigen om weer te gaan eten of drinken!).

Dinsdag na Pasen hoorde ik tijdens het ochtendrapport, dat Istvan   op eerste Paasdag ’s middags weer is gaan eten en drinken. Mooi om te horen.

Later die dag bezocht ik Istvan weer. Hij zat nog op de Isolatie-afdeling maar mocht later die dag weer terug naar zijn cel op een gewone afdeling. Het eerste wat hij me vertelde was; “Dat van die 2e kans, dat deed het hem, toen kreeg ik weer hoop….”

Wat is het toch mooi om het grondpersoneel van Onze Lieve Heer te zijn!

Johan Bosboom, Justitiepastor

terug

Dinsdag 26 september 2017  


Zoeken


Lijn










© 2011 - Dienst Geestelijke Verzorging (Dienst Justitiële Inrichtingen, Ministerie van Veiligheid en Justitie)
      Disclaimer